Mantis, Iron Fist Altında Erir

Mantis, ağırlığının üzerine yerleştiğini hisseder, bacakları kalçalarının etrafında kilitlenirken göğsünde tanıdık bir sıcaklık açar, onu inanılmaz derecede yakınlaştırır. Parmak uçları belinin kıvrımını okşar, sonra yüzünü kavramak için yukarı çıkar, başparmağı çenesinin çizgisini hem buyurgan hem de şefkatli bir dokunuşla sıyırır, onu her nefes alış ve titreyişte topraklar. Yarı kapalı gözlerle bakışlarını buluşturur, odaklanmasının sıcaklığına kalbi çarpar. Onu öpmek için eğildiğinde, yavaş ve neredeyse hürmetkardır, gelecek olanın bir sözüdür. Dudaklarının her nazik baskısı savunmalarını eritir, tenini saçlarındaki parmaklarının en ufak dokunuşuna, yanağındaki elinin sağlam rehberliğine aşırı duyarlı hale getirir. Hareket ettikçe, her kasıtlı itiş ona teslim olmanın lezzetli gücünü öğretir, yumuşak, oyalayıcı bir ritimden daha sert, daha ısrarlı bir tempoya doğru ilerler. Mantis avucunu yüzüne daha sert bastırır, her nüansı, çenesinin gerilimini, nefesinin sabit atışını ezberler, kendi nefesi boğuk iniltiler halinde gelene ve bedeni ihtiyaçla titreyene kadar kendini ona bastırır. Dünya, tenin ten üzerindeki kaygan kayışına, elleriyle kıvrımlarındaki elektrik yüküne ve derinlerinde açan mükemmel bir acıya daralır. Her an hem tanık hem teslim olan odur, olağan gücü, tutulma, yönlendirilme ve tamamen onun tarafından sahiplenilmenin tatlı heyecanında erir. Ve belki, sadece belki, sessizce özlem duyduğu bir şey nihayet dokunuşunda yanıt buluyordur.